Δηλωτικά.

Κοιτάζοντας τα λαμπιόνια να προβάλλουν σιγά-σιγά στα μπαλκόνια των Αθηναίων και τα δημόσια καλντερίμια σκέφτομαι ότι είναι δηλωτικά ενός γεγονότος: των Χριστουγέννων που συνέβησαν πολύ παλαιά. Κατ΄ομολογία των περισσοτέρων, δεν αγγίζουν πλέον την ουσία τους αντιθέτως την εκβιάζουν. Κι ενώ η ουσία στριμώχνεται ανάμεσα στο φαίνεσθαι και το είναι εκβάλλοντας πολλάκις σε σένα συναίσθημα πλήξης και επανάληψης, αναρωτιέμαι αν είναι δυνατό να εφεύρουμε κάποιο αντίστοιχο δηλωτικό για την συμμετοχή μας στα κοινά. Να μπορούσαμε να το κρεμάμε κι αυτό στα μπαλκόνια όχι πλέον σαν στολισμό αλλά σαν σημάδι ότι είμαστε πολίτες.